Όταν ξεκίνησα να γράφω, δεν είχα σχέδιο.
Είχα ανάγκη.
Ανάγκη να βάλω σε λέξεις μια εμπειρία που άλλαξε τη ζωή μου.
Να καταλάβω τι σημαίνει να μεγαλώνεις ένα παιδί με διαφορετικότητα χωρίς να χαθείς μέσα σε αυτή.
Στην αρχή έγραφα για να αντέξω.
Μετά έγραφα για να μοιραστώ.
Σήμερα γράφω για να συνδέσω.
Τρία χρόνια μετά, ξέρω ότι το blog δεν ήταν απλώς μια σελίδα.
Ήταν καθρέφτης.
Έμαθα ότι ο πόνος δεν μικραίνει όταν τον ωραιοποιείς.
Στην αρχή ήθελα να γράφω “δυνατά” κείμενα.
Να δείχνω ότι όλα είναι καλά.
Αλλά δεν είναι όλα πάντα καλά.
Όταν άρχισα να γράφω και για την κούραση, για τις ενοχές, για τις στιγμές αμφιβολίας, τότε άρχισαν να έρχονται τα πραγματικά μηνύματα:
«Κι εγώ έτσι νιώθω.»
Η ευαλωτότητα δεν με εξέθεσε.
Με συνέδεσε.
Έμαθα ότι η διαφορετικότητα τρομάζει μέχρι να της δώσεις πρόσωπο.
Για πολλούς, η αναπηρία είναι έννοια.
Μια λέξη γενική.
Μέσα από τις μικρές καθημερινές μας στιγμές, απέκτησε όνομα.
Απέκτησε χαμόγελο.
Απέκτησε κανονικότητα.
Και ο φόβος μαλάκωσε.
Έμαθα ότι οι γονείς δεν χρειάζονται συμβουλές. Χρειάζονται χώρο.
Τα περισσότερα μηνύματα που έλαβα δεν ζητούσαν λύσεις.
Ζητούσαν επιβεβαίωση ότι δεν είναι μόνοι.
Ότι δεν είναι “κακοί” επειδή κουράζονται.
Ότι δεν είναι αχάριστοι επειδή φοβούνται.
Πρώτα ακρόαση.
Μετά καθοδήγηση.
Έμαθα ότι η δύναμη είναι πιο ήσυχη απ’ όσο νομίζουμε.
Με έχουν αποκαλέσει “δυνατή” πολλές φορές.
Η δύναμη, όμως, δεν είναι να μην λυγίζεις.
Είναι να λυγίζεις και να επιστρέφεις.
Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς τίτλους.
Απλώς να συνεχίζεις.
Αν με ρωτούσαν τι μου έδωσαν αυτά τα τρία χρόνια, θα έλεγα αυτό:
Με έμαθαν να στέκομαι μέσα στην εμπειρία μου χωρίς να την κρύβω.
Η διαφορετικότητα δεν ζητά ηρωισμό.
Ζητά παρουσία.
Και το γράψιμο έγινε ο τρόπος μου να είμαι παρούσα — πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο βαθύ μάθημα.
Να ζεις συνειδητά.
Όχι τέλεια.
Συνειδητά.