Πριν από 1,5 χρόνο ξεκίνησα να ψάχνω το σχολείο που θα φιλοξενούσε τα επόμενα βήματα της Αγγελικής μου, στο Δημοτικό.
Όχι απλώς ένα σχολείο.
Το καλύτερο δυνατό για εκείνη.
Η Αγγελική είναι σχεδόν 8 ετών. Έχει σύνδρομο Down. Δεν μιλάει. Δεν μπορεί να μου πει πώς πέρασε στο σχολείο. Δεν μπορεί να μου περιγράψει τη μέρα της, να μου μεταφέρει τι την ενθουσίασε ή τι τη δυσκόλεψε.
Κι έτσι, εγώ μαθαίνω αλλιώς.
Μαθαίνω από τα μάτια της.
Από το χαμόγελό της όταν κατεβαίνει από το ταξί που την μεταφέρει.
Από τη γλώσσα του σώματός της.
Από το αν το πρωί ετοιμάζεται με χαρά ή με άρνηση.
Και βασίζομαι στους ανθρώπους. Πάνω απ’ όλα, στους ανθρώπους.
Η αναζήτηση του “σωστού” ειδικού σχολείου
Η διαδικασία επιλογής ειδικού σχολείου ήταν μια από τις πιο αγχωτικές περιόδους της ζωής μου ως μητέρα. Επισκέφθηκα σχολεία. Μίλησα με διευθυντές. Άκουσα γονείς. Είδα εγκαταστάσεις.
Και απογοητεύτηκα. Έκλαψα.
Η εικόνα των ειδικών σχολείων στη χώρα μας είναι, στην πλειονότητά της, αποκαρδιωτική:
-
Ελλείψεις σε βασικές υποδομές
-
Ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και ειδικότητες
-
Τεράστιος αριθμός παιδιών
-
Τεράστια προβλήματα με τα δρομολόγια των σχολικών λεωφορείων
-
Κτίρια παλιά, ακατάλληλα, συχνά μη προσβάσιμα
Μιλάμε για παιδιά που χρειάζονται περισσότερη στήριξη – κι όμως συχνά λαμβάνουν τη λιγότερη.
Κάθε συνάντηση ήταν και μια μικρή δοκιμασία. Γιατί δεν ψάχνεις απλώς ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο. Ψάχνεις ασφάλεια. Αποδοχή. Σεβασμό. Ανθρώπους που θα δουν το παιδί σου ολόκληρο.
Γιατί επιλέξαμε το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Πεντέλης
Και μετά, γνώρισα τους ανθρώπους του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Πεντέλης.
Οι υποδομές; Πίσω. Πολύ πίσω.
Οι χώροι; Περιορισμένοι.
Τα μέσα; Λιγότερα από όσα θα άξιζαν στα παιδιά μας.
Κι όμως.
Με κέρδισαν οι άνθρωποι.
Οι εκπαιδευτικοί.
Η διεύθυνση.
Οι θεραπευτές.
Ο σύλλογος γονέων.
Μίλησα με γονείς που ήδη είχαν τα παιδιά τους εκεί. Και άκουσα κάτι που για εμάς είναι ανεκτίμητο:
«Είμαστε ευχαριστημένοι.»
Και όταν είσαι γονιός παιδιού με αναπηρία, η φράση αυτή έχει βάρος. Πολύ βάρος.
Τόσο, που μετακομίσαμε.
Αλλάξαμε περιοχή.
Ξεκινήσαμε από την αρχή.
Και ένας από τους βασικούς λόγους ήταν το σχολείο της Αγγελικής.
Η καθημερινότητα χωρίς λόγια
Η Αγγελική δεν μιλάει.
Δεν μπορώ να τη ρωτήσω:
-
«Πέρασες καλά σήμερα;»
-
«Τι έκανες στο μάθημα;»
-
«Ποιος σε βοήθησε;»
Είμαι απόλυτα εξαρτημένη από:
-
την ενημέρωση των εκπαιδευτικών
-
την ειλικρίνεια των θεραπευτών
-
τη συνεργασία του σχολείου
-
το ένστικτό μου
Και μέχρι σήμερα, νιώθω ότι μπορώ να εμπιστεύομαι.
Γιατί βλέπω πρόοδο.
Βλέπω χαρά.
Βλέπω σύνδεση.
Και αυτό δεν χτίζεται με κτίρια. Χτίζεται με ανθρώπους.
Η μεγάλη εικόνα – και η ανάγκη για αλλαγή
Δεν μπορώ όμως να μη μιλήσω για τη μεγάλη εικόνα.
Τα ειδικά σχολεία στην Ελλάδα χρειάζονται:
-
Άμεση ενίσχυση προσωπικού
-
Σύγχρονες και ασφαλείς εγκαταστάσεις
-
Σταθερή χρηματοδότηση
-
Οργάνωση στα μεταφορικά δρομολόγια
-
Πραγματική προτεραιότητα από την Πολιτεία
Δεν είναι «λιγότερα» σχολεία.
Δεν είναι «ειδική» υπόθεση.
Είναι παιδιά.
Με δικαίωμα στην εκπαίδευση.
Με δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Με δικαίωμα στην εξέλιξη.
Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ και ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Μέσα σε όλες τις δυσκολίες, υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να δώσουν την ψυχή τους.
Στο Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Πεντέλης, οι άνθρωποι κάνουν τη διαφορά.
Και θέλω δημόσια να πω:
Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ.
Και ένα βαθύ, αληθινό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Για την υπομονή.
Για τον σεβασμό.
Για την αγκαλιά.
Για την προσπάθεια που ξεπερνά τις ελλείψεις.
Για το ότι βλέπετε την Αγγελική – όχι το σύνδρομό της.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που μένει.
Όχι τα τετραγωνικά.
Όχι τα κονδύλια.
Όχι τα χαρτιά.
Αλλά οι άνθρωποι.
Και όταν το παιδί σου δεν μπορεί να σου πει πώς πέρασε, το να νιώθεις εμπιστοσύνη είναι το πιο μεγάλο δώρο.
Με εκτίμηση και απέραντη ευγνωμοσύνη,
Αφροδίτη 💛