Υπάρχει μια κούραση που δεν φαίνεται.
Δεν φωνάζει.
Δεν ζητά χώρο.
Είναι η κούραση που έρχεται όταν αγαπάς βαθιά.
Όταν φροντίζεις συνεχώς.
Όταν δίνεις χωρίς να σταματάς.
Και συχνά, αυτή η κούραση μένει σιωπηλή.
Η αγάπη δεν αναιρεί την εξάντληση
Πολλοί φροντιστές δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι κουράζονται.
Σαν να προδίδουν την αγάπη τους αν το πουν.
Όμως η αλήθεια είναι απλή:
👉 μπορείς να αγαπάς βαθιά και να εξαντλείσαι ταυτόχρονα.
Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.
Η αγάπη δεν σε προστατεύει από την κούραση.
Σε κάνει απλώς να συνεχίζεις, ακόμη κι όταν δεν αντέχεις.
Η σιωπή της καθημερινότητας
Η εξάντληση του φροντιστή δεν μοιάζει πάντα με κατάρρευση.
Συχνά μοιάζει με:
- λιγότερη υπομονή
- λιγότερη ενέργεια
- λιγότερη αντοχή
- περισσότερη σιωπή
Είναι η στιγμή που δεν μιλάς.
Που λες «δεν πειράζει» ενώ μέσα σου δεν είσαι καλά.
Αυτή η σιωπή είναι επικίνδυνη.
Γιατί κάνει την κούραση αόρατη.
«Δεν πρέπει να παραπονιέμαι»
Η σκέψη αυτή συνοδεύει πολλούς φροντιστές.
Όπως ανέφερα και στο άρθρο «Η ενοχή του φροντιστή: γιατί νιώθουμε ότι δεν δικαιούμαστε να κουραστούμε», η κούραση συχνά μετατρέπεται σε ενοχή.
Και έτσι:
- δεν ζητάς βοήθεια
- δεν μοιράζεσαι
- δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να ξεκουραστεί
Μέχρι που το σώμα ή η ψυχή ζητούν αυτά που εσύ αρνείσαι.
Όταν το “δίνω” γίνεται μονόδρομος
Η φροντίδα ενός παιδιού με αναπηρία δεν είναι ισορροπημένη.
Δίνεις περισσότερα απ’ όσα παίρνεις.
Και αυτό δεν είναι λάθος. Είναι η πραγματικότητα.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν:
- δεν υπάρχει χώρος για σένα
- δεν υπάρχει ανάσα
- δεν υπάρχει υποστήριξη
Όταν ο φροντιστής ξεχνά τον εαυτό του, η αγάπη αρχίζει να βαραίνει.
(Αυτό το εξετάζω αναλυτικά στο άρθρο «Όταν ο φροντιστής ξεχνά τον εαυτό του».)
Η αγάπη χρειάζεται χώρο για να αντέξει
Η αγάπη δεν χρειάζεται θυσία μέχρι εξάντλησης.
Χρειάζεται φροντίδα.
Μικρά πράγματα:
- να ακουστείς
- να ξεκουραστείς χωρίς ενοχές
- να μην είσαι δυνατός κάθε μέρα
Η αγάπη αντέχει περισσότερο όταν ο φροντιστής δεν εξαντλείται.
Δεν είσαι λιγότερο αφοσιωμένος
Αν κουράστηκες, δεν σημαίνει ότι δεν αγαπάς αρκετά.
Σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος.
Και αν αυτή η σιωπηλή κούραση σου είναι οικεία, θέλω να σου πω κάτι καθαρά:
Δεν είσαι μόνος. Δεν είσαι μόνη.
Υπάρχει χώρος για σένα.
Και υπάρχει τρόπος να συνεχίσεις χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Αν κάποια στιγμή νιώσεις ότι χρειάζεσαι υποστήριξη ή καθοδήγηση, είμαι εδώ.
Με κατανόηση,
Αφροδίτη 🌱