Υπάρχει ένας φόβος που δεν λέγεται εύκολα.
Δεν εκφράζεται σε συζητήσεις.
Δεν χωρά σε απλές απαντήσεις.
Είναι ο φόβος για το μέλλον.
Οι γονείς και οι φροντιστές παιδιών με αναπηρία τον κουβαλούν συχνά σιωπηλά.
Όχι γιατί δεν είναι δυνατός,
αλλά γιατί μοιάζει απαγορευμένος.
«Τι θα γίνει μετά;»
Η ερώτηση αυτή εμφανίζεται απρόσκλητη.
Σε ανύποπτες στιγμές.
Όταν όλα δείχνουν ήρεμα.
Τι θα γίνει όταν μεγαλώσει;
Τι θα γίνει όταν εγώ δεν θα μπορώ;
Ποιος θα είναι εκεί;
Είναι ερωτήματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις.
Κι όμως, είναι απολύτως ανθρώπινα.
Ο φόβος που συνοδεύεται από ενοχές
Πολλοί γονείς νιώθουν ενοχές επειδή φοβούνται.
Σαν ο φόβος να σημαίνει έλλειψη πίστης ή αγάπης.
Όμως ο φόβος δεν ακυρώνει την αγάπη.
Την αποκαλύπτει.
Όπως αναφέρω και στο άρθρο «Η ενοχή του φροντιστή: γιατί νιώθουμε ότι δεν δικαιούμαστε να κουραστούμε», οι φροντιστές συχνά στρέφουν τα δύσκολα συναισθήματα προς τον εαυτό τους.
Και ο φόβος γίνεται βάρος.
Γιατί αυτός ο φόβος είναι τόσο έντονος
Ο φόβος για το μέλλον δεν αφορά μόνο το άγνωστο.
Αφορά την ευθύνη.
Όταν φροντίζεις ένα παιδί με αναπηρία:
- ξέρεις ότι οι ανάγκες δεν τελειώνουν
- δεν μπορείς να βασιστείς στην «αυτονόμηση» όπως οι άλλοι
- νιώθεις ότι πρέπει να προβλέψεις τα πάντα
Και αυτή η συνεχής πρόβλεψη εξαντλεί.
Όταν ο φόβος μένει μέσα σου
Πολλοί φροντιστές δεν μιλούν για τον φόβο τους.
Γιατί δεν θέλουν να τρομάξουν τους άλλους.
Ή γιατί φοβούνται μήπως ακουστούν απαισιόδοξοι.
Όμως ο φόβος που δεν μοιράζεται δεν μειώνεται.
Μεγαλώνει.
Και συχνά συνδέεται με αυτό που περιγράφω στο άρθρο «Όταν αγαπάς βαθιά και κουράζεσαι σιωπηλά» — μια εσωτερική κόπωση που δεν φαίνεται.
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις
Ένα από τα πιο δύσκολα βάρη για τους φροντιστές είναι η αίσθηση ότι πρέπει να έχουν λύσεις.
Για όλα.
Από τώρα.
Όμως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον.
Και κανείς δεν χρειάζεται να το κουβαλά μόνος του.
Το να αναγνωρίσεις τον φόβο σου δεν σε αποδυναμώνει.
Σε ελαφραίνει.
Ζώντας στο σήμερα, χωρίς να αρνείσαι το αύριο
Ο φόβος για το μέλλον δεν εξαφανίζεται.
Μπορεί όμως να γίνει πιο διαχειρίσιμος.
Όχι με άρνηση.
Αλλά με παρουσία.
Να επιστρέφεις στο σήμερα.
Στα βήματα που μπορείς να κάνεις τώρα.
Στη φροντίδα που χρειάζεσαι εσύ, όχι μόνο το παιδί.
Όπως γράφω και στο άρθρο «Ποιος φροντίζει τον φροντιστή;», η στήριξη του φροντιστή είναι απαραίτητη για να αντέξει η διαδρομή.
Δεν είσαι μόνος σε αυτόν τον φόβο
Αν φοβάσαι για το μέλλον του παιδιού σου, δεν είσαι μόνος.
Και δεν κάνεις κάτι λάθος.
Ο φόβος είναι κομμάτι της αγάπης.
Και δεν χρειάζεται να τον κουβαλάς μόνος.
Αν κάποια στιγμή θελήσεις χώρο για να μιλήσεις γι’ αυτόν τον φόβο χωρίς να κριθείς, είμαι εδώ.
Με κατανόηση,
Αφροδίτη 🌱