Υπάρχουν βράδια που, αφού όλα ησυχάσουν, μένω μόνη με τις σκέψεις μου.

Και τότε έρχεται εκείνη η ερώτηση.

Είμαι αρκετή;

Είμαι η μαμά της Αγγελικής. Ενός κοριτσιού με σύνδρομο Down που ήρθε στη ζωή μου για να μου μάθει τι σημαίνει αγάπη χωρίς όρους. Κι όμως, όσο δυνατή κι αν δείχνω προς τα έξω, μέσα μου πολλές φορές λυγίζω. Γιατί η μητρότητα –και ειδικά η μητρότητα ενός παιδιού με αναπηρία– δεν είναι πάντα γεμάτη φως. Έχει και σκιές. Και ενοχές. Πολλές ενοχές.

Η μητρότητα και το βάρος της ευθύνης

Από τη στιγμή που έμαθα για το σύνδρομο Down, ένιωσα ότι έπρεπε να γίνω «κάτι παραπάνω».

Πιο δυνατή.

Πιο ενημερωμένη.

Πιο υπομονετική.

Πιο γενναία.

Και κάπου εκεί άρχισα να μετράω τον εαυτό μου με λάθος μέτρο.

Αν κουραζόμουν, δεν ήμουν αρκετή.

Αν έκλαιγα, δεν ήμουν αρκετή.

Αν φοβόμουν το μέλλον, δεν ήμουν αρκετή.

Ξέχασα πως είμαι άνθρωπος. Όχι ρόλος. Όχι σύμβολο. Μαμά.

Μαμά παιδιού με σύνδρομο Down: ανάμεσα στη δύναμη και την ευαλωτότητα

Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: Η μαμά ενός παιδιού με αναπηρία πρέπει να είναι δυνατή.

Μα κανείς δεν μας λέει ότι η δύναμη δεν σημαίνει απουσία φόβου.

Σημαίνει να συνεχίζεις παρόλο τον φόβο.

Η Αγγελική δεν χρειάζεται μια τέλεια μαμά.

Χρειάζεται μια μαμά αληθινή.

Μια μαμά που θα πέσει και θα σηκωθεί.

Που θα μάθει μαζί της.

Που θα αγαπήσει τα μικρά βήματα όσο και τα μεγάλα όνειρα.

Είμαι αρκετή όταν αγαπώ

Δεν είμαι αρκετή επειδή τα κάνω όλα σωστά.

Είμαι αρκετή επειδή είμαι εκεί.

Είμαι αρκετή όταν την κρατάω αγκαλιά χωρίς λόγια.

Όταν χαίρομαι με το χαμόγελό της.

Όταν παλεύω για το δικαίωμά της να ανήκει.

Όταν υπερασπίζομαι τη διαφορετικότητά της σε έναν κόσμο που φοβάται το «άλλο».

Και ναι, είμαι αρκετή ακόμη κι όταν κουράζομαι.

Ίσως τότε, είμαι πιο αρκετή από ποτέ.

Ένα μήνυμα σε κάθε μαμά που αμφιβάλλει

Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές και κάνεις κι εσύ την ίδια ερώτηση στον εαυτό σου, θέλω να σου πω κάτι:

Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.

Δεν χρειάζεται να είσαι υπερήρωας.

Δεν χρειάζεται να είσαι πάντα δυνατή.

Είσαι ήδη αρκετή.

Γιατί η αγάπη σου δεν μετριέται με επιδόσεις.

Μετριέται με παρουσία.

Κι εγώ, η μαμά της Αγγελικής, το μαθαίνω αυτό κάθε μέρα ξανά.

Μέσα από τα μάτια της.

Μέσα από την καρδιά μου.