Υπάρχουν εβδομάδες που μοιάζουν συνηθισμένες. Και υπάρχουν εβδομάδες που, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, είναι γεμάτες μικρά θαύματα.
Για κάποιους μπορεί να είναι «απλά πράγματα». Για εμάς όμως, είναι βήματα. Βήματα μεγάλα. Βήματα που κουβαλούν προσπάθεια, επιμονή, απογοητεύσεις, δοκιμές και – τελικά – χαμόγελα μέχρι τα αυτιά.
Η Αγγελική μας, 8 ετών, με σύνδρομο Down, αυτή την εβδομάδα μας χάρισε τρεις μικρές νίκες. Και θέλω να τις γράψω, για να τις θυμάμαι. Γιατί καμιά φορά, μέσα στην καθημερινότητα, ξεχνάμε πόσο σημαντικά είναι αυτά τα «μικρά».
1. Έγραψε το όνομά της στο μπλοκ ζωγραφικής
Μπορεί να φαίνεται απλό. Ένα παιδί 8 ετών γράφει το όνομά του.
Αλλά όταν βλέπεις τα μικρά της δαχτυλάκια να προσπαθούν να σχηματίσουν γράμματα που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν απλώς σχήματα χωρίς νόημα… όταν τη βλέπεις να συγκεντρώνεται, να επιμένει… τότε καταλαβαίνεις.
Δεν ήταν τέλειο. Κάποια γράμματα στραβά. Κάποια μεγαλύτερα από τα άλλα.
Ήταν όμως το όνομά της.
Το έγραψε μόνη της.
Και το κοίταζε με εκείνο το βλέμμα που λέει: «Το έκανα εγώ».
Και ναι, το κάναμε θέμα. Χειροκροτήματα, αγκαλιές, φωτογραφίες. Γιατί αυτά τα γράμματα δεν ήταν απλώς μελάνι σε χαρτί. Ήταν αυτονομία. Ήταν πρόοδος. Ήταν πίστη στον εαυτό της.
2. Πήγε τουαλέτα δύο φορές εντελώς μόνη της
Η αυτονομία δεν χτίζεται σε μια μέρα. Χτίζεται σε μικρές στιγμές που επαναλαμβάνονται.
Αυτή την εβδομάδα η Αγγελική πήγε τουαλέτα δύο φορές εντελώς μόνη της. Χωρίς υπενθύμιση. Χωρίς βοήθεια.
Για κάποιους είναι ρουτίνα. Για εμάς είναι κατάκτηση.
Πίσω από αυτές τις δύο φορές υπάρχουν μήνες εξάσκησης, ατυχημάτων, υπομονής και επανάληψης. Υπάρχει η ανάγκη της να νιώσει ικανή. Να μην εξαρτάται πάντα από κάποιον.
Και όταν βγήκε από το μπάνιο με εκείνο το χαμόγελο της επιτυχίας, ήξερα ότι δεν ήταν απλώς μια πρακτική δεξιότητα. Ήταν ένα βήμα προς την ανεξαρτησία της.
3. Μας ειδοποιεί όταν κάτι συμβαίνει με το τάμπλετ της
Το τάμπλετ της Αγγελικής είναι εργαλείο. Είναι παιχνίδι. Είναι επικοινωνία.
Μέχρι πρόσφατα, όταν κάτι «κολλούσε», όταν έκλεινε μια εφαρμογή ή όταν δεν μπορούσε να βρει αυτό που ήθελε, έκλαιγε. Το παράταγε.
Αυτή την εβδομάδα όμως έκανε κάτι διαφορετικό.
Ήρθε σε εμάς και μας είπε – με τον δικό της τρόπο – ότι κάτι δεν πάει καλά. Ζήτησε βοήθεια.
Αυτό μπορεί να ακούγεται μικρό. Αλλά δεν είναι.
Το να μπορεί ένα παιδί να αναγνωρίσει ότι δυσκολεύεται και να ζητήσει βοήθεια αντί να καταρρεύσει, είναι τεράστια δεξιότητα. Είναι συναισθηματική ωρίμανση. Είναι επικοινωνία. Είναι εμπιστοσύνη.
Οι «μικρές» νίκες που είναι τεράστιες
Η ζωή με ένα παιδί με σύνδρομο Down σε μαθαίνει να μετράς αλλιώς τον χρόνο και αλλιώς την πρόοδο. Δεν συγκρίνεις. Δεν βιάζεσαι (ή προσπαθείς να μη βιάζεσαι). Μαθαίνεις να χαίρεσαι το τώρα.
Αυτές οι τρεις μικρές νίκες δεν θα γραφτούν σε κανέναν έλεγχο.
Δεν θα πάρουν μετάλλιο.
Δεν θα γίνουν viral.
Αλλά για εμάς είναι ολόκληρος κόσμος.
Και κάπως έτσι προχωράμε. Με γράμματα λίγο στραβά. Με δύο μοναχικές διαδρομές προς το μπάνιο. Με ένα «μαμά, βοήθεια» αντί για κλάμα.
Και με μια καρδιά που κάθε μέρα γεμίζει περηφάνια.
Αγγελική μου, συνέχισε. Εμείς θα είμαστε πάντα εδώ, να βλέπουμε το μέγεθος μέσα στο μικρό. 💛