Υπάρχει μια αόρατη πίεση που συνοδεύει πολλούς γονείς και φροντιστές παιδιών με αναπηρία.
Η πίεση να βλέπουν τη ζωή όπως θα έπρεπε να είναι.
Πιο εύκολη. Πιο δίκαιη. Πιο «κανονική».
Όμως η πραγματική ζωή δεν ρωτά τι θα έπρεπε.
Είναι απλώς… όπως είναι.
Ανάμεσα στην αποδοχή και την προσδοκία
Η αποδοχή δεν είναι παραίτηση.
Και σίγουρα δεν είναι αδιαφορία.
Είναι η στιγμή που σταματάς να πολεμάς την πραγματικότητα και αρχίζεις να ζεις μέσα σε αυτήν.
Για πολλούς φροντιστές, αυτή η αποδοχή έρχεται αργά.
Περνά μέσα από:
- θυμό
- θλίψη
- φόβο
- ενοχές
Όπως ανέφερα και στο άρθρο «Ο φόβος για το μέλλον που δεν λέγεται εύκολα», το άγνωστο βαραίνει περισσότερο όταν αντιστεκόμαστε σε αυτό.
Η ζωή χωρίς φίλτρα
Η ζωή με την αναπηρία δεν είναι ούτε μόνο δύσκολη ούτε μόνο όμορφη.
Είναι και τα δύο.
Έχει:
- αγάπη και κούραση
- στιγμές χαράς και μέρες βαριές
- μικρές νίκες που δεν φαίνονται
- απογοητεύσεις που δεν λέγονται
Και όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν.
Όπως γράφω και στο άρθρο «Όταν αγαπάς βαθιά και κουράζεσαι σιωπηλά», η αλήθεια δεν χρειάζεται ωραιοποίηση για να έχει αξία.
Όταν αφήνεις το «θα έπρεπε»
Το «θα έπρεπε» κουράζει.
Γιατί συγκρίνει τη ζωή σου με μια εκδοχή που δεν υπάρχει.
Όταν το αφήνεις:
- μειώνεται η ενοχή
- μειώνεται η πίεση
- ανοίγει χώρος για ανάσα
Δεν σημαίνει ότι σταματάς να ελπίζεις.
Σημαίνει ότι σταματάς να τιμωρείς τον εαυτό σου για μια πραγματικότητα που δεν διάλεξες.
Η αποδοχή ως πράξη φροντίδας
Η αποδοχή είναι μια πράξη φροντίδας. Προς το παιδί σου. Και προς εσένα.
Όπως γράφω και στο άρθρο «Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός κάθε μέρα», η φροντίδα ξεκινά όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ανθρώπινος.
Δεν χρειάζεται να είσαι θετικός συνεχώς. Ούτε αισιόδοξος.
Χρειάζεται να είσαι παρών.
Ζώντας τη ζωή όπως είναι
Η ζωή μαζί με την αναπηρία δεν είναι μια ιστορία υπέρβασης.
Είναι μια ιστορία καθημερινότητας.
Και μέσα σε αυτήν την καθημερινότητα:
- επιτρέπεται να κουραστείς
- επιτρέπεται να χαρείς
- επιτρέπεται να μην έχεις απαντήσεις
Όπως ανέφερα και στο άρθρο «Ποιος φροντίζει τον φροντιστή;», ο φροντιστής χρειάζεται χώρο για να σταθεί, όχι να αποδείξει κάτι.
Όπως είναι, είναι αρκετό
Αν είσαι γονιός ή φροντιστής παιδιού με αναπηρία και νιώθεις ότι η ζωή σου δεν μοιάζει με αυτό που είχες φανταστεί, θέλω να σου πω κάτι απλό:
Δεν απέτυχες.
Δεν έκανες κάτι λάθος.
Η ζωή σου δεν χρειάζεται να μοιάζει με καμία άλλη.
Μπορεί να είναι όπως είναι.
Και αυτό αρκεί.
Αν κάποια στιγμή θελήσεις χώρο για να μιλήσεις γι’ αυτή την πραγματικότητα χωρίς φίλτρα και χωρίς «πρέπει», είμαι εδώ.
Με κατανόηση,
Αφροδίτη 🌱