Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός κάθε μέρα

Υπάρχει μια φράση που ακούνε συχνά οι φροντιστές:

«Είσαι τόσο δυνατός.»

Συνήθως λέγεται με θαυμασμό.

Με καλή πρόθεση.

Όμως πολλές φορές, αυτή η φράση γίνεται βάρος.

Γιατί μοιάζει σαν απαίτηση.

Η πίεση της συνεχούς δύναμης

Όταν είσαι γονιός ή φροντιστής παιδιού με αναπηρία, η «δύναμη» γίνεται ρόλος.

Ένας ρόλος που δεν αφήνει πολλά περιθώρια.

Δεν έχει χώρο για:

Κι όμως, κανείς δεν μπορεί να είναι δυνατός κάθε μέρα.

Πολλοί φροντιστές δεν νιώθουν δυνατοί.

Απλώς συνεχίζουν.

Γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική.

Γιατί κάποιος τους χρειάζεται.

Όπως γράφω και στο άρθρο «Η καθημερινότητα μιας οικογένειας με παιδί με αναπηρία», η ζωή δεν περιμένει να νιώσεις έτοιμος.

Αλλά το ότι συνεχίζεις δεν σημαίνει ότι δεν κουράζεσαι.

Υπάρχουν μέρες που δεν αντέχεις.

Που φοβάσαι. Που θυμώνεις. Που απλώς θέλεις να σταματήσεις για λίγο.

Αυτές οι μέρες δεν σε κάνουν λιγότερο αφοσιωμένο. Σε κάνουν άνθρωπο.

Όπως ανέφερα και στο άρθρο «Η ανθεκτικότητα δεν είναι να αντέχεις τα πάντα», η πραγματική ανθεκτικότητα περιλαμβάνει και την ευαλωτότητα.

Οι φροντιστές συχνά νιώθουν ότι δεν δικαιούνται να μην είναι καλά.

Σαν να προδίδουν τον ρόλο τους.

Όμως έχεις δικαίωμα:

Αυτό δεν μειώνει την αγάπη σου.

Το να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην είναι δυνατός κάθε μέρα δεν σημαίνει παραίτηση.

Σημαίνει φροντίδα.

Όπως γράφω και στο άρθρο «Πώς να ζητάς βοήθεια χωρίς ενοχές», το να ζητήσεις στήριξη είναι πράξη δύναμης, όχι αδυναμίας.

Η δύναμη δεν είναι μόνο το να αντέχεις.

Είναι:

Και αυτό αρκεί.

Αν είσαι φροντιστής και σήμερα δεν νιώθεις δυνατός, θέλω να σου το πω καθαρά:

Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός κάθε μέρα για να είσαι αρκετός.

Η αγάπη σου δεν μετριέται με αντοχές.

Μετριέται με παρουσία.

Και αν κάποια στιγμή χρειαστείς χώρο για να αφήσεις για λίγο τη «δύναμη» και να μιλήσεις αληθινά, είμαι εδώ.

Με κατανόηση,

Αφροδίτη 🌱