Για πολλούς φροντιστές, το να ζητήσουν βοήθεια είναι πιο δύσκολο από το να αντέχουν.
Όχι γιατί δεν τη χρειάζονται.
Αλλά γιατί συνοδεύεται από ενοχές.
«Πρέπει να τα καταφέρνω μόνος.»
«Δεν θέλω να επιβαρύνω κανέναν.»
«Άλλοι έχουν περισσότερα προβλήματα.»
Και έτσι, η βοήθεια μένει ανείπωτη.
Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζητήσεις βοήθεια
Οι γονείς και οι φροντιστές παιδιών με αναπηρία μαθαίνουν γρήγορα να αναλαμβάνουν.
Να οργανώνουν.
Να προβλέπουν.
Να κρατούν τα πάντα σε κίνηση.
Σταδιακά, η αυτονομία γίνεται υποχρέωση.
Και η βοήθεια μοιάζει με αποτυχία.
Όμως το να ζητάς βοήθεια δεν σημαίνει ότι δεν αντέχεις.
Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις τα όριά σου.
Οι ενοχές πίσω από το «δεν χρειάζομαι βοήθεια»
Πολλές ενοχές βασίζονται σε μύθους:
- ότι η βοήθεια είναι βάρος για τους άλλους
- ότι πρέπει να φτάσεις στα όριά σου για να τη δικαιούσαι
- ότι αν ζητήσεις, θα κριθείς
Όπως ανέφερα και στο άρθρο «Η ενοχή του φροντιστή: γιατί νιώθουμε ότι δεν δικαιούμαστε να κουραστούμε», οι φροντιστές συχνά στρέφουν την κατανόηση προς όλους… εκτός από τον εαυτό τους.
Η βοήθεια δεν είναι χάρη
Η βοήθεια δεν είναι χάρη. Δεν είναι αδυναμία. Δεν είναι αποτυχία.
Είναι ανθρώπινη ανάγκη.
Και σε μια απαιτητική καθημερινότητα, όπως αυτή που περιγράφω στο άρθρο
«Η καθημερινότητα μιας οικογένειας με παιδί με αναπηρία»,
κανείς δεν μπορεί –ούτε χρειάζεται– να τα κάνει όλα μόνος του.
Πώς να ζητήσεις βοήθεια, πρακτικά
Το να ζητήσεις βοήθεια δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο ή δραματικό.
Μπορείς να ξεκινήσεις:
- με κάτι συγκεκριμένο («Μπορείς να με βοηθήσεις με αυτό;»)
- χωρίς εξηγήσεις και απολογίες
- χωρίς να περιμένεις την τέλεια στιγμή
Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις όλη σου τη ζωή για να δικαιολογήσεις την ανάγκη σου.
Το «όχι» δεν σε ακυρώνει
Ένας φόβος που κρατά πολλούς φροντιστές πίσω είναι το ενδεχόμενο του «όχι».
Όμως ένα «όχι» δεν σημαίνει ότι δεν αξίζεις βοήθεια.
Σημαίνει απλώς ότι εκείνος ο άνθρωπος δεν μπορεί τη συγκεκριμένη στιγμή.
Η αξία σου δεν εξαρτάται από την ανταπόκριση των άλλων.
Η βοήθεια ως πράξη ανθεκτικότητας
Όπως γράφω και στο άρθρο «Η ανθεκτικότητα δεν είναι να αντέχεις τα πάντα», η αληθινή ανθεκτικότητα δεν είναι να συνεχίζεις μόνος, αλλά να χτίζεις στήριξη.
Το να ζητάς βοήθεια:
- μειώνει την εξάντληση
- ανοίγει χώρο για ανάσα
- σε κρατά παρόντα
Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος
Αν είσαι φροντιστής και δυσκολεύεσαι να ζητήσεις βοήθεια χωρίς ενοχές, θέλω να σου πω κάτι καθαρά:
Δεν χρειάζεται να φτάσεις στα όριά σου για να ζητήσεις στήριξη.
Η βοήθεια δεν σε μικραίνει.
Σε κρατά όρθιο.
Και αν κάποια στιγμή θελήσεις έναν ασφαλή χώρο για να μιλήσεις, να ξεκαθαρίσεις τι χρειάζεσαι και να το διεκδικήσεις χωρίς ενοχές, είμαι εδώ.
Με κατανόηση,
Αφροδίτη 🌱