Υπάρχει μια ερώτηση που σπάνια ακούγεται δυνατά:
Ποιος φροντίζει τον φροντιστή;
Οι γονείς και οι φροντιστές παιδιών με αναπηρία είναι συνήθως αυτοί που κρατούν τα πάντα όρθια.
Οργανώνουν.
Στηρίζουν.
Αντέχουν.
Και συχνά, το κάνουν μόνοι.
Ο ρόλος που δεν αφήνει περιθώρια
Ο ρόλος του φροντιστή δεν έχει ωράριο.
Δεν έχει παύση.
Δεν έχει «σήμερα δεν μπορώ».
Υπάρχει μια συνεχής διαθεσιμότητα — σωματική, συναισθηματική, ψυχική.
Και όσο περισσότερο αντέχεις, τόσο λιγότερο οι άλλοι αναρωτιούνται αν αντέχεις.
Η φροντίδα γίνεται ταυτότητα.
Και μέσα σε αυτήν, ο άνθρωπος πίσω από τον ρόλο συχνά χάνεται.
Όταν η στήριξη θεωρείται δεδομένη
Πολλοί φροντιστές έχουν ανθρώπους γύρω τους.
Οικογένεια.
Φίλους.
Επαγγελματίες.
Κι όμως, νιώθουν μόνοι.
Γιατί άλλο το «είμαι εδώ αν χρειαστείς»
κι άλλο το «σε βλέπω, σε ακούω, σε στηρίζω».
Η πραγματική στήριξη δεν είναι πάντα πρακτική.
Είναι συναισθηματική.
Είναι η αίσθηση ότι μπορείς να μιλήσεις χωρίς να εξηγήσεις τα πάντα από την αρχή.
Όταν ο φροντιστής δεν λαμβάνει στήριξη, η κούραση συχνά μετατρέπεται σε ενοχή.
Αυτό το συναίσθημα το αναλύω βαθύτερα στο άρθρο: «Η ενοχή του φροντιστή» .
Η αόρατη ανάγκη του φροντιστή
Οι φροντιστές σπάνια ζητούν βοήθεια.
Όχι επειδή δεν τη χρειάζονται,
αλλά επειδή έχουν μάθει να συνεχίζουν.
Όπως γράφω και στο άρθρο «Όταν αγαπάς βαθιά και κουράζεσαι σιωπηλά», η κούραση πολλές φορές μένει αόρατη, ακόμα και για τους πιο κοντινούς ανθρώπους.
Κι όταν δεν φαίνεται, δεν φροντίζεται.
Γιατί η φροντίδα του φροντιστή είναι απαραίτητη
Όταν ο φροντιστής μένει χωρίς στήριξη:
- η εξάντληση μεγαλώνει
- η ενοχή βαθαίνει
- η μοναξιά δυναμώνει
Η φροντίδα του φροντιστή δεν είναι «μπόνους».
Είναι προϋπόθεση για να αντέξει η διαδρομή.
Όχι για να γίνει πιο «δυνατός».
Αλλά για να παραμείνει άνθρωπος.
Μορφές φροντίδας που έχουν σημασία
Η φροντίδα δεν σημαίνει πάντα λύσεις.
Σημαίνει παρουσία.
Μπορεί να είναι:
- ένας χώρος χωρίς κριτική
- μια συζήτηση όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα
- κάποιος να σου θυμίσει ότι έχεις κι εσύ ανάγκες
- καθοδήγηση για να βάλεις όρια χωρίς ενοχές
Μερικές φορές, το να σε φροντίσει κάποιος ξεκινά από το να σε ακούσει πραγματικά.
Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνος
Αν είσαι φροντιστής και νιώθεις ότι κανείς δεν σε φροντίζει, θέλω να σου πω κάτι καθαρά:
Δεν φταις εσύ.
Και δεν χρειάζεται να τα καταφέρνεις μόνος.
Η δύναμη δεν είναι να αντέχεις χωρίς στήριξη.
Η δύναμη είναι να αναγνωρίζεις ότι τη χρειάζεσαι.
Και αν κάποια στιγμή θελήσεις χώρο, κατανόηση ή καθοδήγηση, είμαι εδώ.
Με κατανόηση,
Αφροδίτη 🌱