Αν μπορούσα να μιλήσω στη νέα μαμά που μόλις το έμαθε…
Αν μπορούσα να σε δω τώρα,
δεν θα σου έλεγα να μη φοβάσαι.
Ο φόβος είναι ήδη εκεί. Και είναι φυσιολογικός.
Ξέρω πώς είσαι.
Κρατάς τη διάγνωση και διαβάζεις ξανά και ξανά την ίδια λέξη.
Ή απλώς κάθεσαι και κοιτάς στο κενό.
Κλαις χωρίς ήχο για να μη σε δει κανείς.
Ή κλαις δυνατά και δεν σε νοιάζει πια.
Δεν θα σου πω ότι όλα θα πάνε καλά.
Γιατί αυτή τη στιγμή δεν το πιστεύεις.
Και δεν χρειάζεται.
Θα σου πω όμως κάτι αληθινό:
αυτό που νιώθεις δεν σε κάνει κακή μαμά.
Δεν είσαι αχάριστη.
Δεν είσαι λιγότερο δυνατή.
Δεν αγαπάς λιγότερο το παιδί σου επειδή πονάς.
Πενθείς.
Όχι το παιδί σου.
Αλλά την εικόνα που είχες φτιάξει πριν το γνωρίσεις.
Και αυτό το πένθος δεν θα στο αναγνωρίσουν πολλοί.
Θα σου πουν “να είσαι δυνατή”.
“Υπάρχουν και χειρότερα”.
“Θα δεις, είναι ευλογία”.
Αν μπορούσα, θα σου έλεγα:
έχεις δικαίωμα να μη βλέπεις τίποτα από αυτά τώρα.
Θα σου πω κάτι που ίσως δεν αντέχεις να ακούσεις ακόμη:
δεν θα γίνεις ποτέ η μαμά που νόμιζες ότι θα γίνεις.
Θα γίνεις κάτι άλλο.
Θα κουραστείς περισσότερο απ’ όσο φαντάζεσαι.
Θα θυμώσεις με τον εαυτό σου.
Θα συγκριθείς.
Θα πεις “γιατί σε εμάς”.
Και κάποια στιγμή, χωρίς τυμπανοκρουσίες,
θα συνειδητοποιήσεις ότι αντέχεις πράγματα
που παλιά θα σε τρόμαζαν.
Όχι γιατί έγινες ηρωίδα.
Αλλά γιατί αγάπησες.
Το παιδί σου δεν ήρθε να σου διδάξει μαθήματα ζωής.
Ήρθε να ζήσει.
Και εσύ θα μάθεις να ζεις μαζί του.
Όχι όπως σου είπαν.
Όχι όπως περίμενες.
Αλλά όπως μπορείτε.
Δεν θα σου πω ότι μια μέρα θα ξυπνήσεις
και δεν θα πονάς καθόλου.
Αλλά θα πονάς αλλιώς.
Και ανάμεσα σε εξετάσεις, αναμονές, φόβους και αγωνίες,
θα υπάρξουν στιγμές που θα κοιτάς το παιδί σου
και θα σκέφτεσαι:
“Αυτό είναι το δικό μου παιδί.
Και είμαι εδώ.”
Και αυτό, για την ώρα, είναι αρκετό.
Αν μπορούσα να σου μιλήσω σήμερα,
θα σου έπιανα απλώς το χέρι.
Δεν θα σου έδινα απαντήσεις.
Ούτε χάρτες.
Μόνο αυτό:
δεν είσαι μόνη.
Και δεν χρειάζεται να τα καταφέρνεις από τώρα.
Σήμερα απλώς κράτα το παιδί σου.
Με αγάπη,
μια μαμά που κάποτε έκλαιγε όπως εσύ.