Υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία που κάνουν πολλοί φροντιστές. Χωρίς να την πουν δυνατά. «Πρώτα όλοι οι άλλοι. Εγώ μετά.»

Στην αρχή μοιάζει φυσικό. Ένα παιδί χρειάζεται φροντίδα. Μια οικογένεια χρειάζεται σταθερότητα. Και εσύ κάνεις αυτό που πρέπει.

Όμως κάπου στην πορεία, ο εαυτός σου αρχίζει να χάνεται.

Η καθημερινότητα που δεν σταματά

Η φροντίδα ενός παιδιού με αναπηρία δεν έχει «off». Δεν τελειώνει το απόγευμα. Δεν μπαίνει σε παύση.

Υπάρχουν ραντεβού, θεραπείες, αγωνίες, αποφάσεις. Και μαζί τους, η μόνιμη εγρήγορση.

Οι περισσότεροι φροντιστές δεν συνειδητοποιούν πότε κουράζονται πραγματικά. Γιατί η κούραση γίνεται κανονικότητα. Και η εξάντληση… συνήθεια.

Τα σημάδια που αγνοούμε

Όταν ξεχνάς τον εαυτό σου, δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Έρχεται σιγά σιγά. 

Ίσως:

• δεν έχεις ενέργεια, ακόμη κι όταν «ξεκουράζεσαι»
• θυμώνεις πιο εύκολα ή κλείνεσαι στον εαυτό σου
• νιώθεις ενοχές όταν σκέφτεσαι να κάνεις κάτι μόνο για σένα
• λες συχνά «δεν πειράζει» ενώ μέσα σου πονάς

Και κάπου εκεί εμφανίζεται μια σκέψη: «Δεν πρέπει να παραπονιέμαι.»

Οι ενοχές της αυτοφροντίδας

Για πολλούς φροντιστές, η λέξη «αυτοφροντίδα» ακούγεται πολυτέλεια. Ή ακόμα χειρότερα… εγωισμός. «Πώς να σκεφτώ εμένα, όταν το παιδί μου έχει τόσες ανάγκες;»

Κι όμως, η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση. Δεν μπορείς να δώσεις από ένα άδειο ποτήρι. Και δεν χρειάζεται να φτάσεις στα όριά σου για να δικαιολογήσεις την ανάγκη σου για ανάσα.

Μικρά βήματα, όχι μεγάλες αλλαγές

Η φροντίδα του εαυτού δεν σημαίνει μεγάλες ανατροπές. Σημαίνει μικρές, καθημερινές επιλογές. 

Να ακούσεις το σώμα σου.

Να αναγνωρίσεις το συναίσθημά σου.

Να ζητήσεις βοήθεια χωρίς να απολογείσαι.

Ακόμα και 10 λεπτά μέσα στη μέρα που είναι μόνο δικά σου έχουν αξία. Όχι για να «γίνεις καλύτερος φροντιστής». Αλλά γιατί είσαι άνθρωπος.

Δεν χρειάζεται να τα καταφέρνεις μόνος

Πολλοί φροντιστές νιώθουν μόνοι, ακόμα κι όταν έχουν ανθρώπους γύρω τους. Γιατί λίγοι καταλαβαίνουν πραγματικά τι σημαίνει αυτή η διαδρομή. Και γι’ αυτό η υποστήριξη έχει σημασία.

Ένας ασφαλής χώρος.

Μια συζήτηση χωρίς κριτική.

Κάποιος να σε ακούσει χωρίς να σου πει τι «πρέπει» να κάνεις.

Θυμήσου και εσένα

Το να φροντίσεις τον εαυτό σου δεν σε κάνει λιγότερο αφοσιωμένο. Σε κάνει πιο ανθρώπινο.

Δεν χρειάζεται να είσαι δυνατός κάθε μέρα. Δεν χρειάζεται να τα αντέχεις όλα μόνος.

Αν είσαι φροντιστής και νιώθεις ότι κάπου στην πορεία ξέχασες τον εαυτό σου, θέλω να το ξέρεις:

Έχεις δικαίωμα να υπάρχεις και εσύ μέσα σε αυτή τη διαδρομή.

Και αν κάποια στιγμή θελήσεις χώρο, στήριξη ή καθοδήγηση, είμαι εδώ.

Με κατανόηση,

Αφροδίτη 🌱