Η καθημερινότητά μας με την Αγγελική είναι γεμάτη αγάπη, αλλά και γεμάτη challenges. Κάποια φαίνονται, κάποια όχι. Κάποια τα κουβαλάμε σιωπηλά και κάποια μας κρατούν πίσω, χωρίς να το θέλουμε. Σήμερα θέλω να μιλήσω γι’ αυτά τα challenges. Όχι για να παραπονεθώ, αλλά για να τα φωτίσω.

Το challenge της ανεξαρτησίας

Η Αγγελική δεν είναι ακόμη ανεξάρτητη στην τουαλέτα. Δεν είναι πλήρως εκπαιδευμένη και δεν πηγαίνει μόνη της.

Αυτό μας φορτίζει πάρα πολύ. Πρέπει συνεχώς να έχουμε το νου μας: να της το θυμίζουμε και να την συνοδεύουμε, πάντα. 

Αυτή η έλλειψη ανεξαρτησίας δημιουργεί βάρος στην καθημερινότητά μας. Μας κρατάει πίσω από κοινωνικές συναντήσεις, από εξόδους, από απλές στιγμές που για άλλους θεωρούνται αυτονόητες. Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι η πραγματικότητά μας σ’ αυτή τη φάση.

Το challenge της διεκδίκησης

Η Αγγελική αυτή την περίοδο διεκδικεί τα πάντα. Κυρίως από την αδερφή της.

Θέλει τα ίδια παιχνίδια, τα ίδια αντικείμενα, τα ίδια πράγματα. Αυτό πολλές φορές δημιουργεί ένταση μέσα στο σπίτι.

Όσο δύσκολο κι αν είναι, ξέρω πως αυτό το challenge κρύβει και κάτι θετικό: μας δείχνει ότι η Αγγελική μεγαλώνει. Ότι έχει άποψη, επιθυμίες, θέλει να ανήκει ισότιμα. Και αυτό, όσο κι αν μας κουράζει, είναι ένα σημάδι εξέλιξης.

Το challenge της επικοινωνίας

Η Αγγελική είναι μη λεκτική. Και αυτό, φυσικά, φέρνει μεγάλο βάρος στην καθημερινή μας επικοινωνία.

Για να καταλάβουμε τι θέλει, χρειάζεται να της κάνουμε ερωτήσεις τύπου multiple choice ή ερωτήσεις τύπου “ναι ή όχι”. Δεν λέει το «ναι» ή το «όχι», πρέπει να μας το δείξει με κινήσεις, με το χέρι, με νοήματα.

Στο τέλος, όμως, πάντα καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε.

Η Αγγελική βρίσκει τον τρόπο της. Μας δείχνει τι θέλει. Και τότε καταλαβαίνω πως το πρόβλημα δεν είναι εκείνη, αλλά το βάρος αυτής της συνεχούς προσπάθειας μέσα στην καθημερινότητα.

Το challenge της υπομονής

Για να κάνει πράγματα μόνη της, η Αγγελική χρειάζεται χρόνο. Πολύ χρόνο.

Δεν κάνει γρήγορες κινήσεις. Δεν λειτουργεί με την «ταχύτητα» που εμείς θεωρούμε δεδομένη.

Αυτό απαιτεί από εμάς τεράστια υπομονή. Να περιμένουμε. Να μην πιέζουμε. Να θυμόμαστε ότι ο δικός της ρυθμός είναι διαφορετικός. Και ναι, αυτό είναι βάρος. Είναι challenge. Αλλά είναι και μάθημα ζωής.

Τα σημαντικά μέσα στα δύσκολα

Μέσα σε όλα αυτά τα challenges, υπάρχουν και φώτα.

Ένα χαμόγελο.

Μια αγκαλιά.

Ένα φωνήεν που ειπώθηκε μετά από προσπάθεια.

Μια κατάκτηση που για άλλους περνά απαρατήρητη, αλλά για εμάς είναι γιορτή.

Και τότε καταλαβαίνεις πως, ναι, είναι δύσκολο.

Αλλά είναι και βαθιά σημαντικό.

Γιατί αυτή η διαδρομή μάς μαθαίνει τι σημαίνει αγάπη, αποδοχή και αληθινή ζωή.