Στη φωτογραφία, η κόρη μου, η Αγγελική, μωρό ακόμη. Τα μάτια της γεμάτα εμπιστοσύνη — από αυτά που σε κοιτούν και σε καλούν να σταθείς όρθια, καθαρή, αληθινή.
Την απέκτησα σε μια περίοδο που είχα ήδη φύγει από τον κόσμο των πολυεθνικών. Είχα αφήσει πίσω μου το κυνηγητό των KPIs, τα βραδινά emails, την ατελείωτη πίεση για “μεγαλύτερα νούμερα”. Ήμουν πλέον freelancer. Είχα αρχίσει να φτιάχνω τη δουλειά μου με δικούς μου ρυθμούς, με δικούς μου όρους.
Και ευτυχώς.
Γιατί η Αγγελική με χρειαζόταν. Όχι απλώς για να τη φροντίζω, αλλά για να είμαι εκεί. Παρούσα. Ψυχικά και σωματικά. Και η αλήθεια είναι ότι, αν ήμουν ακόμα εγκλωβισμένη στους εξοντωτικούς ρυθμούς του corporate κόσμου, δεν ξέρω αν θα το κατάφερνα. Ή μάλλον, ξέρω: δεν θα το είχα καταφέρει.
Η «επιτυχία» που είχα μάθει — και αυτή που ξαναέμαθα.
Μέχρι τότε, η καριέρα μου ήταν γεμάτη brands, deadlines, βραβεία και παρουσιάσεις. Ήμουν “καλή στη δουλειά μου”. Αλλά ήμουν απούσα από τη ζωή μου.
Η Αγγελική άλλαξε αυτό το μοτίβο. Όχι επειδή με φρέναρε. Αλλά επειδή με επανεκκίνησε.
Ξαφνικά, όλα επαναξιολογήθηκαν:
– Η έννοια της παραγωγικότητας.
– Η αξία του χρόνου.
– Η σημασία της σχέσης, της φροντίδας, της πραγματικής παρουσίας.
Μπορεί να συμβαδίσει καριέρα και φροντίδα;
Δεν είναι εύκολο. Όχι γιατί δεν γίνεται — αλλά γιατί δεν έχουμε μάθει να το ζητάμε και γιατί οι δομές δεν έχουν μάθει να το προσφέρουν.
Εργοδότες συχνά δεν προβλέπουν χώρο για έναν γονιό παιδιού με αναπηρία.
Ο δημόσιος διάλογος σπανίως περιλαμβάνει αυτή την πραγματικότητα.
Και όσοι από εμάς το ζούμε, το κάνουμε συνήθως σιωπηλά — είτε από φόβο μη θεωρηθούμε «λιγότερο επαγγελματίες», είτε γιατί δεν υπάρχει χώρος να ειπωθεί η αλήθεια.
Εγώ όμως επιλέγω να την πω.
Δεν παραιτήθηκα από την καριέρα μου.
Παραιτήθηκα από τον εαυτό μου που έτρεχε για approvals ενώ το παιδί μου έκανε εξετάσεις.
Από τον εαυτό μου που έπνιγε την ενοχή μέσα σε project reviews.
Από το αφήγημα που λέει ότι η αξία μας κρίνεται μόνο από τα επαγγελματικά μας επιτεύγματα.
Η Αγγελική με έμαθε να είμαι και δυνατή και παρούσα.
Να δουλεύω, αλλά και να ζω.
Να λέω «όχι» σε projects, για να μπορώ να λέω «ναι» σ’ εκείνη.
Αν είσαι γονιός παιδιού με αναπηρία…
…δεν είσαι μόνος/η.
Αξίζεις καριέρα, αλλά και σχέση.
Αξίζεις υποστήριξη, αλλά και χώρο.
Και ίσως — έρθει η μέρα που θα χτίσουμε ένα εργασιακό περιβάλλον που δεν θα μας αναγκάζει να διαλέγουμε.
Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να λέμε τις ιστορίες μας.
Γιατί οι ιστορίες αλλάζουν τον κόσμο.